23 nisan hasebiyle, gerçek kurucuların, kullanıcılarda rasyonel olarak yarattığı etkiye denir. (bkz: profilleriniz)

başlarda ünlülerin sorunlarını falan güzel işlediler, iyi gidiyordu. tadında bırakmadılar işte.

eğer kalbinde biri çiçek açtırabildiyse onun hatrına o bahçeyi kimseye talan ettirme. hayatta değilsen de eğer umarım toprağına güller getirecek vefalı insanların vardır.

üniversite yıllarımızın nazar boncukları.*

son senemde bir dönem durumum bayağı bayağı kötülemişti.
normalde beni abim okutuyordu ki onu kaybetmiş olmak normal şartlarda üniversite okumamıda engelliyordu.

bir kaç ay burs bulana kadar çeşitli sefillikler yaşadım bu süreçte. okula yürüyerek gidiyor geliyordum. evim daha ucuz olsun diye malesef okuldan biraz uzaktı. cebimde hep bir 60 kuruş taşıdım ne olursa olsun o 60 kuruşu harcamadım. minibüs parasıydı o acil bir durum olurda okula hemen gitmem gerekir diye saklıyordum.

o ara ev arkadaşımla da aram bozuldu. durumu bayağı iyi bir ailenin çocuğu olduğundan normal öğrenci gibi yaşamıyordu. köfteler, dışardan söylenmiş yemekler falanlar filanlar. ve sanki özellikle benle arası bozulduktan sonra daha da bir abartmıştı yemek olayını. normalde benle oturup ekmek arası peynir yiyen kız sabah kahvaltılarından akşam yemeklerine sofra donatıyor arkadaşlarını çağırıyordu. ben o dönemler sabah kahvaltısı dahil makarna yiyordum.

pek sevgili daha sonra tekrar deneyiniz olayın ne kadar hakim bilemiyorum sağ olsun kendisi benim ara ara aç karnımı doyururdu. evine çağırır bana yemekler yapardı.

bir gün nasıl açız. tabi ben de yine para yok. üç arkadaş çarşıdayız. ben, tekrar deneyin ve nuhun minnağı. neyse efem bir şeyler yiyelim dediler olur dedik ama ne yiyeceğiz acaba beni sardı bir korku. benim ev çarşıda olduğundan bir şeyler alıp sana gidelim dediler. bütün pişmiş tavuk ve ayran aldık. içimiz çıktı onu yiyene kadar bitirmeye çalışıyoruz falan hatta sanırım doymayız belki diye açgözlülük yapıp iki tane almıştık. en son burnumuzdan tavuk geliyordu. *

bir iki ay böyle devam etti. sonra bu iki arkadaş sığınmacı olarak kendi evlerine aldılar beni. sokak kedisini eve alma macerası gibi oldu biraz. aşılarımı yaptırıp karnımı doyurdular sağ olsunlar.

ah benim canım neler paylaştık seninle. bazende paylaşmadık hepsini ben yedim. * acısı, tatlısı ne anılar biriktirdik yahu çoğuda benim sefilliklerimle alakalı. * seni seviyore güzel kadın daha sonra tekrar deneyiniz

bizim evde hiç olmadı. misafir odası olan evlerde de hiç misafir odasında ağırlanmadık.

bir düşündüm de insanlar sanırım bizim için o odayı kirletmeyi gerek görmemişler.. samimi olduğumuz için mi yoksa bizi o kadar da önemsemedikleri için miii bilemeyeceğimm.*

t: evlerdeki gereksizz oda. daha güzel şeyler için kullanılabilir.

insanın gerçekten iliklerine kadar yaşayacak harika bir hayatı olmamasından kaynaklanıyor bence.*

çevredekilerin sürekli öğüt vermesinden dolayı savunma mekanizması olarak benimsediğimdir sözdür. herkes akıl veriyor. ama ne yardım eden var. ne para veren. madem aklınız çok gidin kendi işiniz için kullanın.

gumball'da pizza pizza pizza diye bağıran muz joe'nin sesi.

şu sıralar sabrım ve mecâlim yok.

manyetizma, manyetik alan tarafından oluşturulan fiziksel bir olgudur.

“bir yılda hiçbir şeyin yapılamayacağı iki gün vardır. birine dün deriz, diğeri de yarındır. bu yüzden bugün sevmek, inanmak ve özellikle de yaşamak için doğru gündür.”
dalai lama

1986 yılında yayınlanan yönetmenliğini ve senaristliğini hulki saner’in yaptığı bir filmdir. filmin başrol oyuncusu şakayla karışık sadri alışık ustadır. film 1965 yapımı olan ve senaryosunu safa önal’ın yaptığı ve aram gülyüz’ün yönettiği pantolon bankası filminin yeniden çekimidir. bu filmde de başrolde yine sadri alışık vardır.

filmin konusu oldukça orijinaldir aslında. elini cebine her attığında para çıkartan bir adamın hikayesidir bu. zaman içinde anlaşılır ki çıkan bu paraların kerameti şalvardan gelmektedir. ve elbette kahramanımız bu özellik sayesinde zengin olur ama zenginleştikçe insanların açgözlülüğünün ve doyumsuzluğunun da hedefi olarak insanların gerçek yüzünü görmeye başlar.

bu filmi izlediğimde 7-8 yaşlarında idim. olur mu olmaz mı diye denemeye karar verdim. annemin ipten yeni aldığı şortumu giyip okulun bahçesine top oynamaya giderken elimi cebime attım büyük bir inançla. ve mucize. cebimden 5 milyon lira çıktı. yaşlı olduğum için 5 milyon, aslında 5 lira şu anki parayla.

muhtemelen bakkalla gönderildiğim bir günün arta kalanı idi o para. yumuşamış, rengi biraz solmuş ve buruşmuştu ama zengindim. hemen bakkala koşup top aldım. hayatımda ilk kez okul bahçesindeki topun sahibi olan çocuktum. o para o gün bitti. ve bir daha da cebimden öyle bir para çıkmadı.

ama hala satın aldığım bazı kitapların içine para saklarım. unutup daha sonra bulunca mutlu olmak için. çünkü o paranın bana hissettirdiği şeyi bir kez daha hissetmeye değer. hayatımda ilk defa proletarya değil burjuva idim.

meme genel olarak çekici bir şey olduğundan küçüğü büyüğü pek farketmiyor.
kişiye göre değişiyor bazı insanlar küçük meme seviyorlar bazıları ise büyük meme seviyorlar.
ben memeyi çekici buluyorum küçük büyük orta farketmez.
ben aslında meme olmak istiyorum.

"hayat hakkında ne biliyorsun ki, sana ölümden bahsedeyim?'

(konfüçyüs )

sadece bir kere başıma geldi böyle paranormal bir olay. 2 sene önce yazın ortalarında aydın'daki yazlığımdaydım. akşam üstü olup hava serinleyince, kardeşimle birazcık gezmeye karar verdik. tıpkı her zaman yaptığımız gibi. biraz gezerken en son geniş ve kapalı bir araziye doğru geldik. çimlik alanda yürürken tellere paralel yürüyorduk ve tellerin arkasında ise ileriyi görmemize engel olan bir sürü çalı vardı. ancak o tellerin arasında bir boşluk fark ettik. kapkaranlık bir kanalizasyona açılıyordu ve o bölgede teller yırtılmıştı. sürünerek telleri geçebileceğim kadar bir aralık bırakmıştı. telleri geçmeyi düşünmeden önce çok garip bir şey fark ettik. kapkaranlık kanalizasyondan içeriye bakıldığında bir ev gözüküyordu, ve evin balkonunda yaşlı bir adam hareketsizce oturuyordu. ama bunun nasıl olduğuna hiç anlam veremedik. çünkü kanalizasyon kapkaranlık olduğu gibi karşı tarafta da hiçbir ev yoktu. gördüğümüz karşısında şaşkına döndük, ve bunun ne olduğunu anlamak için ise evimize dönüp, yanımıza fener alıp, sonrasında tekrar gitmeye karar verdik. eve dönüp eşyalarımızı aldıktan sonra 1 saat içinde geri döndük. ancak çok ilginç bir şey daha oldu. kanalizasyon tüneli yok olmuştu. önü ise çalılarla kaplanmıştı. sadece bir saat içinde gördüğümüz her şey gitmişti. o saatten sonra da hep o şekilde kaldı ve ikimiz için çok garip ve açıklayamadığımız bir anı olarak aklımızda yer etti...

törenleri/ayinleri yöneten birisi olmayı bırakıp direkt ayinlerin kendisi olduğum başlık. ben artık ayin yönetmek istemiyorum ayin olmak istiyorum.

(bkz: celebrate)

etken madde olarak psilosibin içeren ve zehirleyerek etkisini gösteren bir tür mantar. yanlışlıkla bu mantarı tüketen saf bir anadolu ailesinin dramını şurdan okuyabilirsiniz. www.kibrisgazetesi.com/duny...

bu başlık vasıtasıyla fark ettiğim durumdur. ben de çaylaklar neden güzel mesajlarıma cevap vermiyor diye içerliyordum, meğerse mesaj alımım kapalıymış... umarım bana sövmemişsinizdir güzel çaylaklar. hepinizi çok seviyorum.

"hileyle hazırlanan bir düzenin güç kullanılarak üstesinden gelinebilir" anlamındaki atasözüdür.