1.65, 66 boyunda standart bir türk erkeğiyim.
kendimden 10 santim uzun kızlarla beraber olduğum oldu.
zira duruşu olan, ortamlarda sözü geçen, konuşmayı bilen ve sözüm meclisten dışarı zeki olduğu söylenen bir adamım. genelde başarılıyımdır yaptığım iş ve edimlerimde. iletişimci olduğumdan kimle nasıl konuşulur bilirim. yazılmış bir şiir kitabım mevcut ve satranç gibi zihin antrenmanı yaptıran ciddi bir hobim var.
bir şeyi istiyorsam, bir şekilde alırım.

evrim ve biyoloji gereği, güçlü olan güçsüz olanı sindirir.
memesinden ve fiziğinden başka verecek bir şeyi olmayan kadının benim gibi bir adam karşısında pek şansı yoktur.
evet, boyum kısa olsa bile ve hatta siz uzun olsanız bile.
şimdi diyeceksiniz ki bu ne özgüven ve ukalalık.
e konuşturuyorsunuz ne yapayım
gelecek boyda değil, zekadadır arkadaşlar. ceylan avlamayacağız artık. bu yüzden kendinize eş olarak ---zeki adamlar tarafından seçilmeye çalışın. zira bizi seçmek sizin haddiniz değil.
oh be kibrimi kustum rahatladım.

o geldiğinde umarım hala ruhum vardır.

ben saçmalıyorum o yüzden yapmamaya gayret gösteriyorum. hayatımda hiç sarhoş olmadım ama uykuluyken yemin ediyorum levent kırca'nın sarhoş skecine dönüyorum... bir kaç saat sonra bi uyanıyorum, her şey rüya gibi geliyor ve allah vere de saçmalamasam diyorum. hayır güzel de saçmalamıyorum ki. karşı taraf iyi güler yani, iyiden iyiye güler.
ha eğer hoşlandığım, benden hoşlandığına da emin olduğum biri olsa, çok rahatça saçmalayabilir ve uyuyana kadar konuşabilirim. sonunu düşünmem. ama arkadaşla saçmaladıktan sonrasını toparlayamıyorsun işte.

bir michel faber romanıdır.

müzik insan doğasının ayrılmaz bir parçası. müziksiz bir hayat düşünülemez ama bu romanda o kadar fazla müzik var ki okuduktan sonra bir süre müzik dinlememeyi bile düşündüm. yoruldum müzikten. belki daha profesyonel bir müzik bilgisine sahip olsam kitap beni daha çok içine alırdı ama alamadı asla.

inziva köşesi bir evde, ormanın içinde hepsi kendi travmasını yaşayan bir beşlinin üyelerinin hikayesi bu. hepsi kendi derdine düşmüşken bir de çok zor bir parça üzerinde çalışmak ve birbirleriyle ve onlara yardım etmek üzere gelip giden insanlarla uzlaşmak zorundalar sürekli.

genlerinde intihar eğilimi olduğunu düşünen ve sürekli aklında bir urganla dolaşan bir kadın, her şeyi yönetmek için iyi niyetli bir çaba içinde olan bir adam, kendimi yemek yemeye adamış bir başka adam, cinsel geriliminin esiri olmuş bir diğeri ve sırtına sardığı bebeğiyle özgür bir kadın olan bir başkası.

belki siz okuduğunuz zaman benim aldığımdan daha büyük bir keyfi alırsınız. iyi yazılmış ama benim etkilemekten çok uzak bir romandı.

2000 yılında kurulmuş olan ingiltere leeds çıkışlı rock grubudur. en çok bilinen şarkıları ise "ruby"dir:

ne olmuştu da, ’’seninle dünyanın her yerine gelirim,’’ diyen müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. nerelere gidiyordu? gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? hangisi müzeyyen’ di? ya da müzeyyen kimdi? ilk tanıdığım kimdi, şimdiki kim?

ilhami algör, fakat müzeyyen bu derin bir tutku

en çalışkan belediye olabilir. bir de genelde geceleri çalışıyor. yerli batman.

ne güzel komşuluk ölmemiş dedirten mevzu, aksini düşünenin nefes borusuna kuru poğaça kaçsın.

benimdir aslında bu. ama öyle 7/24 beraber olmadığınız ayda birkaç defa yan yana gelebildiğiniz bir insanı gördüğünüzde siz de ona doya doya sarılmak istemez miydiniz*.

insan.

günaydın sözlük,
çocuklarını okula göndermiş anne mutluluğu var üzerimde.* evet, yaz tatilinin bitmesine en çok anneler seviniyor ki o tatilin verdiği rehavet, o öyle gece yarılarına kadar online oyun oynamalar*, o serkeş hayat bitti ve düzenli bir hayata geçiş güzeldir, iyidir gençler... bu yeni dönemde çocuklara ve gençlere derslerinde başarılar, ailelere de ders, okul, ödev vs. organizasyon konusunda sevgi dolu ama kararlı bir duruşla bol bol sabırlar dilerim...

en yakın arkadaşlarını göz göre göre eziklemek itin malum tarafına sokmak birinci sırada gelir.

ileri yaşlarda yapılan evliliklerde söylenmesi daha da zorlaşan birtakım kelimeler.

14 temmuz 2021 tarihinde çekmiş olduğum iki fotoğraf. bu fotoğrafları çektiğim sırada daha önce hiç günbatımı izlemediğimi fark ettim. o anda sadece durdum ve gün batımını izledim, tüm odağımı renklerin uyumlu dansına verdim. hayatımızın içerisinde hep bir koşuşturma, hep bir acele var ve bir yerlere yetişme içerisindeyiz. ve bu koşuşturmalar bizi etrafımızdan soyutlayabiliyormuş! siz daha önce hiç gün batımı izlediniz mi? izlemediyseniz, kafanızı göğe kaldırın, kendinize birkaç dakikalığına vakit ayırın lütfen. bu zamana kadar hiç gün batımı izlememiştim, ne acı…

yapması gerekenleri vaktinde yapan, gerektiğimde sürekliliği ve verimliliği dengeli bir şekilde yürütebilen insandır. bu tarz insanların genelde belli bir rutini olur. mermer heykel üzerinde çalışır gibi hayatını şekillendirir*.

t: asla yapmayacağım şeydir.

sanal hayatın kaosunun da ayrı bir tadı var. adam sana saydırıyor ama kim olduğunu bilmiyor. burada en saçma yönünü döküyorsun o bunu ciddiye alıp laf sokuyor bu da benim gibi manyaklara zevk verebilir ancak ve ancak.

akşama kadar kaç kişiyle muhattap oluyorlar, haklı isyandır.

sen şu şakkıl giyinirsin ben bu şakkıl, herkesin hayatına kimse karışamaz.

boş baklava türklerindir diyin ve işin içinden sıyrılın.