ülke arınma gecesi filmine döndü iyice. silahını alıp yakınlarını toplayan ev basıyor, kendi kendine verdiği yetkiye dayanarak namus bekçiliği yapanlar başkalarını yaralayabiliyor ve öldürebiliyor, müdahale edilmesi ve kontrol altına alınması gereken herkes dışarıda... kaçırdığımız bir şey mi var? bireysel olarak silahlanıp evlerimizi küçük kalelere çevirmemiz de gerekecek mi?

nutellamı verin bana! tahin pekmez sizin olsun.

çoğu erkeğin muzdarip olduğu sorun.

sözlüğün ve yönetimin samimiyetini sorgulatan müsamaha. bir ortamda adam kayırmacılık varsa orada iyi niyet ve samimiyetten zaten bahsedilemez. farklılıktan, çok seslilikten, renklilikten kastımız buraya gelip de bir cinsiyet üzerinden gevşek gevşek yazıp çizip de ego mastürbasyonu yapılması değildi. şu entryi yazmaya bile imtina ediyorum bir yandan, gevşekler 'nasıl da ses getiriyoruz ama yeaa' diyerek eğlenecek diye. şu sözlükte küfür olmasa ne olur böyle tipler barınabildikten sonra.

kendine müslüman.

net budur. kusura bakmayın sayın türk halkı.

yeni üniversiteye başladığım, her şeye hevesle yaklaştığım bir dönemdi. ortamda : ben, o zamanlardaki henüz yeni flört ettiğim kız, yakın arkadaşım ve onun da tanıdığı olan müzisyen bir adam ve eşi var. yarım saat boyunca benim gitar çaldığımdan, bir araya gelirsek neler yapabileceğimizden bahsettik, her şey çok güzel gidiyordu; kayıtlarımızı dinledik, stüdyoda buluşmak için sözleştik. saatlerce gitar muhabbeti yaptıktan sonra adam bana "ne çalıyorsun ?" * sorusunu sordu ve ben "e.. ee gitaar?" cevabını verince bütün masa kahkahaya boğuldu... ama böyle dalga geçer bir şekilde. en çok da yanımdaki kız gülmüştü. sonra o müzik işi olmadı. şimdi baktığımda sallamadığım bi' şey ama insanın hevesi kırılınca üzülüyor, 10 yaşıma dönmüştüm utancımdan resmen.

bir keresinde market alışverişim tam olarak kredi kartımda kalan kullanılabilir limit kadar tutmuştu, kimse bana bunu bilimle açıklamaya kalkmasın.

(bkz: damatlıkla artılamak)

ateistlerin yaşam amacını bulması diğer inanışlara göre daha zor. ateizme göre cennet, cehennem, ruh, tanrı, ahiret, kader, kaza gibi kavramlar yok. diğer inanışlarda-çoğunda- bu gibi kavramlar insanın yaşam amacının başlıca sebebini oluşturur. iyi bir insan olursan cennete gidersin, kötü olursan cehenneme gidersin. bu nedenle "iyi biri olmalıyım ve dünyada yaşadığım sıkıntılara katlanmalıyım böylece tanrı beni mükâfatlandırır ve öbür dünyada sonsuz mutluluğa ulaşırım". diye düşünürler. böylece hayat katlanılabilir olur. atesitler için ise kişinden kişiye değişir bence. kısa zaman önce ateist oldum ve çok düşündüm ben niçin yaşıyorum diye. sonunda bir sonuca vardım. ben kendim için yaşıyorum. kendimi bulmak, keşfetmek, tanımak, neler yapabileceğimi ve ne kadar ileri gidebileceğimi görmek için yaşıyorum. sonumum geleceği zamana kadar kendi kimliğimi bulmak için yaşıyorum. evreni ve doğayı anlamak için yaşıyorum. bunlar benim sebeplerim, dediğim gibi kişinden kişiye çok farklılık gösterebilir.

başlığı görünce sevindim bu projeyi bilen birileri var diye evet konumuza dönücek olursak bu grup paylaştığı şarkıların ses kalitesinin en iyi olduğu kaydı bulup bununla da kalmayıp harika illüstrasyonlarda ekliyor. projelerine bağış yapıp bu illüstrasyonların posterini alabilirsiniz ben poster yerine t-shirt çıkarmalarını sabırsızlıkla bekliyorum bir girişim var duyurdular ama pandemi araya girince ertelendi umarım bir an önce çıkar ayrıca twitter üzerinden büyükşehir sayfalarına isterler ise duvarlara bu illüstrasyonlardan boyamayı teklif ettiler ama kimseden ses çıkmadı umarım duyulur destek verilir projelerine

çölde kutup ayısına denk gelmek gibidir.

sözüm söz. her kim olacaksa 101. kişi kendisine kitap hediyem olsun.

atatürk'ü sevmek zorunda değilsiniz. ama onun kurduğu cumhuriyet çatısının altında, onun ilke ve inkılaplarıyla yaşıyorsanız saygı duymak zorundasınız.

çok gıcık olduğum sözlük yazarlarından ateist kaplumbağanın şu #1195329 tanımda bir cümle geçer. cümleyi olduğu gibi kopyalıyorum;

“içki bütün kötülüklerin anasıdır diyorlar ama bence bütün kötülüklerin anası değersizlik hissi.”

hay içtiğin rakıya anason olayım. yazma be adam böyle şeyler.

(bkz: murat belge)'nin bizlere armağan ettiği müthiş bir kaynak olmakla beraber; istanbul'u okurken, aynı zamanda tarihte de bir yolculuk yapıyor olmanızı sağlayan enfes bir eser.

istanbul'u, bursa'yı, edirne'yi, trabzon'u, diyarbakır'ı ve tüm şehirlerimizi anlamak demek, tarihi anlamak demek..

okuyun ve o yıllara dönüp, istanbul'u gezin; sokak sokak..

kitaba dair not defterime yazdıklarımdan birkaçını paylaşmak isterim;

meslek icabı, çizerim, keserim, dikerim….

1935 istanbul doğumlu gazeteci. babası selim ragıp emeç demokrat partinin kurucuları arasında olan eski bir milletvekilidir.
çetin emeç hayat ve ses dergilerinde yazı işleri müdürlüğünün yanı sıra hürriyet ve milliyet gazetelerinde bir süre genel yayın yönetmenliği yapmıştır.

kendi zamanının duayen gazetecileri arasında yer alan çetin emeç, 7 mart 1990 yılında evinden işine giderken şoförü ile birlikte suikaste kurban gitti. mezarı zincirlikuyu mezarlığındadır.

çetin emeç suikasti 90'lı yılların ilk faili meçhul cinayetlerindendir.

hiç kırdım mı diyen yok, herkes kırıldığının peşinde.*

şehit öğretmenimiz neşe alten, 26 ekim 1993’te henüz 25 günlük bir öğretmenken diyarbakır bismil’in çavuşlu köyü’nde, evini basan hainler tarafından babası ile beraber canice şehit edildi.

çocukluğundaki şennur öğretmenini örnek alarak kendisi de öğretmen olan 1993 yılında, eğitim fakültesinden mezun oldu ve aynı yıl ataması yapıldı. diyarbakır’ın, bismil ilçesine.
neşe öğretmen; 22 yaşındaydı ve çıtı pıtı bir kızdı.
ataması, bismil ilçesine çıkınca ailesi gitmemesi için baskı yaptı ise de o: 
"bayrağımın dalgalandığı her yere giderim." diye kararlılığını ailesine bildirmişti.

babası çaresiz, seni yalnız başına göndermem dedi ve kendisiyle birlikte gitti. bismil’e gidince ilçe milli eğitim müdürlüğü ona tayininin çavuşlu köyü ilköğretim okulu olduğunu söyledi.

köye ulaştı.
okul denen şey ahırdan ibaretti.
camlar, sıralar kırılmış duvarlar boyasızdı.
köy muhtarına gitti.
yardım edemeyiz lafı geldi.
ücretini ben karşılayayım, usta bul, dedi.
muhtar tamam, dedi.
tam 3 aylık maaşına denk gelmişti. ama olsun, okul, okul olmuştu.
neşe tam bir ışık kaynağıydı. dersler başlamış, neşe öğretmeninde keyfine diyecek yoktu.
1993 yılı 26 ekim gecesi. neşe öğretmen yorgun argın evine gelmiş babasıyla yemek yiyecekti.
evdeki o geceki rızık birkaç tane sivri biberdi.
yanında yoğurt ve ekmek.
derken kapı sert bir şekilde yıkılırcasına çalındı.
babası, kim o der ve dışarıdan "açın, köydeniz. neşe öğretmene bir şey soracağız" der.
kapı açılır ve karşılarında silahlı iki teröristi görürler.

içlerinden türkçeyi iyi konuşan bir tanesi babasına sertçe bir tokat atar ve "biz (apo iti) kamuoyuna açıklama yapmadık mı? baskıcı t.c.’nin hiçbir öğretmenini, kürdistana, önderliğin emriyle sokmayacağız, demedik mi ulan?" arkadaki üçüncü terörist silahını çeker ve ayağa kalkan babanın şakağına dayar ve tetiği neşe öğretmenin gözleri önünde çeker.

neşe öğretmeni saçlarından çekerek köy dışına doğru sürüklerler.
ağıza alınmayacak sözler söyleyerek önce sol göğsüne 5 mermi, sonrada sağ göğsüne 5 mermi sıkarlar. neşe öğretmen oracıkta şehit olmuştur.

sözlükte dahi savunucuları olan kanı bozuk katil sürüleri tarafından şehit edildi.

unutma, barışma, affetme.

ruhun şad olsun öğretmenim.

gelinler her nedense kocalarını çok severler, sayarlar ancak kocalarının çok değerli annelerini yani kaynanalarını rahatsızlık veren bir yaratık gibi görürler anlamına gelen atasözü.

genelleme yapmak doğru olmasa da kaynana eziyeti çeken malesef çok.

en kötüsü de karın mı ben mi diyen kaynana tabi ki bunun gelin versiyonuda var ikiside erkeği arada bırakır.

kamu spotu sevgili kadınlar gelinken ve ilerde kaynana iken lütfen yapmayalım.*

kediler hiçbir şey yapmayıp sadece uyusa bile çok sevimli buluyoruz.* her halleri ayrı güzel.