meditasyon, latince meditatio kelimesinden gelir. yapanın, zihnini deneyimlemesini ve hatta denetlemesini sağlayan tekniklere verilen genel ad. meditasyon sayesinde zihin akışı yavaşlar ve biz bir nevi daha net görmeye başlarız. bazen iç huzur için, bazen öz'e ulaşmak için, bazen anksiyeteyi azaltmak için, bazen iyi uyumak için, bazen yaptığımız işi yaparken daha net görebilmek için yapabiliriz. düzenli olarak yaparsanız en nihayetinde daha huzurlu birisi olursunuz. meditasyon yapmanın 'kesin' şekli bana göre yoktur. zaten o zaman amaçtan sapılır ve araç ön plana çıkar. önemli olan zihin akışınızı yavaşlatmak. sessiz biryerde, istediğiniz şekilde oturarak, nefes, ses veya bir eşya gibi birşeye konsantre olarak bunu yapabilirsiniz. tabi ki söylenildiği gibi oturma şekliden, el pozisyonuna, nefes alıp verme şeklinden, dik durmaya kadar eğer yaparsanız meditasyonunuzu pozitif olarak farklılaştıracak yöntemler var. fakat bunlar zamanla farkına varılacak şeyler. son olarak meditasyon yapmak isteyenleri zeynep aksoy'u takip etmelerini önerebilirim.

keşke önceden haberimiz olsaydı da tanım sayımızı şişirip şişirip karma biriktirseydik demediğim durumdur. nasılsa birikir. az olsun öz olsun.

ve yara'sı ne kadar güzel olabilirse insanın, o yarayı unutmamak da o kadar değerli olabiliyor.

bana samimiyetsiz gelen tipdir. git evinde oku ulan kitabını hem nasıl anlayabiliyorsun ki? o kadar ses var. anlaşılması çok zor. bir de bunların bir üst versiyonu vardır. üniversite sınavına hazırlanırlar.

ıster ekmek bandir, ister kafaya dik, her iki sekilde de dunyanin en guzel tatlarindan biridir.

vardiya amiri falansa vay halinize denebilecek durum. direkt birşey söyleyemezsin şikayet etsen ayrı dert. açık aranmalıdır sabırla ve dikkatle çalışılmalıdır. ilk fırsatta ayağı büyük bir dikkat ile kaydırılmalıdır.

ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
sevmek için güzele mi bakmalı?
çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
hırsızlık; para, mal mı çalmaktır?
saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
solması için gülü dalından mı koparmalı?
pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
öldürmek için silah, hançer mi olmalı?
saçlar bağ, gözler silah, gülüş kurşun olamaz mı?
| victor hugo |

arkadaşımla mekana gitmiştik. bira söylemişti ve aşırı berbat gelmişti tadı.

yine de içmiştim. iflah olmayız biz, zarar veren şeylerin kölesiyiz.

şahsen ben kocişkitoşkom demeyi düşünüyorum.

şuan uzaydan dünyayı izlemek isterdim ,birazda dünyadan uzak kalmak isterdim çok üstüme geliyor çünkü.

üşenmedim çıkardım pulları zarftan, aslında daha fazlaydı ama doğum günüme gelen sınıf arkadaşlarıma göstermiştim heveslenip bize de verir misin diye istediler, çocuk aklımla bol keseden onar yirmişer dağıtmıştım herkese.* bir kısmını da kaybettim.

düşünce yapıma ters düşmeyen, okuyupta ee doğru bu dediğim tanımları beğenerek içine dahil olduğum topluluk. favoriyi gerçekten çok beğendiysem konduruyorum. ama +lama konusunda kasmıyorum kendimi. sanki tanımlarını okuduğum yazarın üzerine ev tapusu geçiyormuş edasında bulunmadığım için sonunda içine dahil olabildiğim şirin mi şirin bir kitle buldum kendime yubbiliyuu.

bu kadar cami sevdalısı olup tapınak mimarisinde taş devrinde olmamız ise oldukça ironik.

orada yazar değildim çaylaktım. ben de geldim

arapça lazım kökünden gelen daha gerekli en gerekli anlamında, kulağa hoş gelen bir kelimedir.

tam tersine çevremdeki herkes sevgilisinden ayrılıyor. uğursuz muyum neyim?

kötü bir olay karşısında soğukkanlı, dayanaklı, dirayetli olmak anlamına gelen deyim.

hermann hesse tarafından yazılıp 1919'da yayımlanan eser.

çoğu insan bilmediği bir yoldan gitmek istemez çünkü üzerinde yürüyerek eskittiği ve dolayısıyla her karışını ezbere bildiği yol güven verir ona. izlediğimiz bir filmi tekrar izlememiz, gittiğimiz mekanlara tekrar tekrar gitmemiz bundandır. geçmiş, güven verir.

aynı şekilde, insan başkasını arar durur, bir başkasının peşinden gitmek kolay gözükür çünkü. yol bellidir. peki ya hiç bilmediğimiz bir yol ve hiç bilmediğimiz bir kişiyi arıyorsak? ya kendimizi bulmaya dair içimizde bir yolculuğa çıkıyorsak?

hesse, bu zorlu yolculuğu demian kitabıyla gözler önüne seriyor, demian: emil sinclair'in gençliğinin hikayesi... eğer bir kere arayış içine girmişseniz, bir şeylerin farkındasınızdır fakat anlamını bulmakta zorluk çekersiniz. yolu zorlaştıran ve kimi zaman çekilmez kılan da budur zaten. hiç bilmediğiniz bir yol ve o yolun üzerindeki anlam arayışınızdır. fakat bilinmezliklerle dolu hayatta anlam arayışı fazla zorlu ve sancılı olabiliyor. umarım yeteri kadar gücü kendimizde hissettiğimizde incinmeden bu yola çıkıp adım atabiliriz.

--- alıntı ---
ama biliyorum ki, insanın kendini kendisine götüren yolu izlemesi kadar dünyada nefret ettiği başka bir şey daha yoktur.

patates adlı bitkinin, ilk bakışta bir şeye benzememesi, yamuk kafalı insanları andırması, renginin hoş olmaması, çamur içinde olması, abi benden pek bir şey bekleme der gibi bir hali olması, ama kızartma, püre ve başka şekillerde her daim şov yapması.

death note ve one-punch man' den sonra netflix'teki en iyi anime diyebilirim. bu animenin çizimlerini de çok başarılı buluyorum.
doğuştan psişik güçleri olan saiki bunu insanlara belli etmemeye çalışır.
bunu yaparken epey bir zorlanır.
telepati, x ışını görüşü gibi güçleri vardır.
çok cool bir karakter kendisi, bayılıyorum ona.
bir diğer bayıldığım karakter ise bayan ego, dünya güzeli, herkes ona hasta, sözlükteki güzel kelimesinin anlamı olan:
koloni teruhashi.
yahu bu ne tatlı bir egodur izlerken kendimi görüyorum bazen.
bu animeye çiçeğim dediğim bir arkadaşımla başladık, hep birlikte izleriz.
bir kere bile onsuz izlemedim, acayip keyifli ve pozitif bir anime.
arkadaşım majör depresyon tedavisi görüyor, biz birlikte izlediğimizde o keyif alınca ben ekstra keyif alıyorum.
izleyin, izlettirin efendim.